Noong gabing rumagasa ang bagyo, ang Bagyong Rolly rescuer na si Maestro Daniel Reyes ay hindi naghanda para maging bayani.
Isa lamang siyang public school teacher sa Barangay San Vicente, Polangui, Albay, na ang iniisip ay kung ligtas ang kanyang pamilya at mga kapitbahay.
Gayunpaman, sa gitna ng dilim at baha, napilitan siyang gumawa ng desisyong magbabago sa maraming buhay—kabilang ang sarili niya.
Bagyong Rolly Rescuer sa Gitna ng Isang Madilim na Gabi
Sa simula, ulan lang ang naririnig namin, ayon kay Daniel.
Ngunit makalipas ang ilang oras, ang hangin ay naging sigaw at ang ulan ay naging hampas.
Unti-unting pumasok ang tubig sa kanilang bahay, una sa paa, saka sa tuhod.
Narinig niya ang sigaw ni Mang Luis Navarro, isang matandang kapitbahay na hindi na makalakad.
Kasunod nito, ang iyak ng magkapatid na sina Mika at Joshua Peña, na naiipit sa loob ng kanilang bahay.
Doon na niya napagtantong hindi na sapat ang maghintay ng tulong.
Sa isang iglap, hinila ni Daniel ang kurtina sa kanilang bintana.
Pinunit niya ang tahi at ginawang improbisadong lubid.
Bagaman nanginginig ang kamay, itinapon niya ang dulo patungo sa mga kapitbahay.
Isa-isa niyang hinila palabas sina Mang Luis, ang mag-ina ni Aling Mercy Peña, at ang buntis na si Joyce Malabanan.
Habang tumataas ang baha, lalo ring bumibigat ang panganib.
Gayunpaman, hindi siya tumigil.
Ang Guro na Naging Taga-ligtas ng Kapitbahay
Habang patuloy ang pagligtas, naramdaman ni Daniel ang pagod at takot.
Gayunman, sa bawat taong nakakapit sa lubid, may bagong lakas na dumadaloy.
Hindi ito tapang, sabi niya, kundi pananagutan.
“Kung hindi ako kikilos, sino?” ang paulit-ulit niyang tanong sa sarili.
Sa pagitan ng bawat paghila, sumisigaw siya ng instruksyon—kung kailan kakapit, kailan hihinga, at kailan lalakad.
Parang nasa silid-aralan pa rin siya, nagtuturo, ngunit ang aralin ay tungkol sa buhay at kaligtasan.
Nang mailigtas ang huling kapitbahay, bumagsak ang bahagi ng bubong ng kanilang bahay.
Sa sandaling iyon, alam niyang may kapalit ang lahat ng ginawa niya.
Gayunpaman, mas pinili niyang huwag lumingon.
Kinabukasan, Wala Na ang Kanyang Sariling Bahay
Pagsikat ng araw, humupa ang ulan.
Unti-unting lumitaw ang lawak ng pinsala ng bagyo.
Pagbalik ni Daniel sa kinatatayuan ng dati niyang bahay, wala na itong hugis.
Wasak ang dingding.
Lumulutang ang mesa at upuan.
Basâ at putik ang mga aklat at lesson plan na inihanda niya para sa klase.
Sandali siyang naupo sa isang tipak ng kahoy.
Tahimik.
Pagod.
Ngunit hindi umiiyak.
Lumapit sina Mang Luis, Aling Mercy, at Joyce.
Isa-isa silang nagpasalamat.
May luha sa mata, may yakap, may katahimikan.
Doon niya napagtantong kahit nawala ang kanyang bahay,
may mga pamilyang buo pa rin dahil sa gabing iyon.
At para kay Daniel Reyes, sapat na iyon.
Hanggang ngayon, patuloy pa rin siyang nagtuturo sa paaralan.
Subalit sa tuwing bumibigat ang ulan sa Bicol,
naaalala niya ang gabing naging Bagyong Rolly rescuer siya—
isang gurong nawalan ng bahay,
ngunit tumulong upang manatiling may tahanan ang iba.
