Noong gabing rumagasa ang baha sa Iligan, ang Sendong Iligan survivor na si Maria Villanueva ay nagising sa tunog ng tubig na tila bumabasag ng pader.
Hindi ito ordinaryong ulan.
Ito ay baha na walang babala, walang oras, at walang pinipiling buhay.
Si Maria ay dalawampu’t anim na taong gulang noon, nakatira sa Barangay Hinaplanon, Iligan City.
Kasama niya sa maliit nilang bahay ang anim na buwang gulang niyang anak na si Lucas Villanueva, at ang kanyang asawang si Joel, na noon ay naka-duty bilang security guard sa kabilang barangay.
Sendong Iligan Survivor sa Gitna ng Dilim at Rumagasang Tubig
Bandang alas-dose ng hatinggabi, nagising si Maria sa malakas na kalabog sa labas.
Una niyang inisip na may bumagsak na puno.
Ngunit nang ibaba niya ang paa sa sahig, tubig ang sumalubong—malamig, mabilis, at patuloy na tumataas.
Agad niyang dinampot si Lucas mula sa duyan.
Hindi na siya nakapagbihis.
Hindi na siya nakakuha ng bag o gatas ng bata.
Sa labas, naririnig niya ang sigaw ni Aling Nida Ramos, kapitbahay nilang tinangay ang bubong.
May umiiyak na bata.
May humihingi ng tulong.
Habang binubuksan niya ang pinto, rumagasa ang baha papasok ng bahay.
Doon niya naisip na hindi na sila puwedeng manatili.
Kaya kahit nanginginig ang tuhod, tumakbo siya—bitbit ang kanyang anak, yakap na yakap sa dibdib.
Isang Ina, Isang Sanggol, at Walang Kasiguruhan
Habang tumatakbo si Maria sa dilim, ang kalsada ay naging ilog.
Ang ulan ay parang kurtinang bumabagsak sa kanyang mukha.
Gayunpaman, hindi siya huminto.
Minsan, nadapa siya sa isang natumbang kahoy.
Nasugatan ang kanyang tuhod.
Ngunit mas inalala niya ang ulo ni Lucas kaysa sa sariling sugat.
Sa bawat hakbang, inuusal niya ang pangalan ng anak.
Sa bawat paghinga, inuusal niya ang panalangin.
Hindi niya alam kung saan siya patungo—
alam lang niya na kailangan niyang umakyat at umiwas sa tubig.
Pagkatapos ng ilang minutong tila oras, may nakita siyang gate na bahagyang bukas.
Isang pampublikong paaralan—Hinaplanon Elementary School.
May ilaw sa loob.
Hindi na siya nag-isip.
Pumasok siya kahit basâ, putik-putik, at halos hindi na makahinga.
Kaligtasan sa Loob ng Eskuwelahan at ang Umagang Walang Bahay
Sa loob ng paaralan, sinalubong siya ng gurong si Ma’am Lorna Castillo, na nagbubukas ng silid-aralan para sa mga evacuee.
Naroon na rin sina Mang Rudy dela Cruz at ang pamilya ni Ana May Flores, pawang nanginginig at tahimik.
Umupo si Maria sa sahig ng silid-aralan, niyakap si Lucas, at doon lamang siya napaiyak.
Hindi dahil sa takot, kundi dahil buhay pa sila.
Kinabukasan, saka niya nalaman ang buong pinsala ng baha.
Maraming bahay ang inanod sa kanilang lugar.
May mga kapitbahay na hindi na nakita.
Pagbalik niya sa kinatatayuan ng dati nilang bahay, wala na itong bakas.
Wasak ang dingding.
Wala na ang crib ni Lucas.
Wala na ang mga damit at alaala.
Ngunit buo ang kanyang anak.
At para kay Maria, sapat na iyon.
Hanggang ngayon, tuwing umuulan sa Iligan, mas mahigpit niyang niyayakap si Lucas.
Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa alaala ng gabing tinuruan siya ng baha kung gaano kalakas ang isang ina.
Si Maria Villanueva, isang Sendong Iligan survivor, ay hindi humihingi ng tawag na bayani.
Isa lamang siyang ina na tumakbo sa dilim—
at nagtagumpay dahil hindi siya bumitaw.
