Bagyong Ondoy ang araw na halos tuluyang nagwakas ang aming buhay dahil sa biglaang baha sa Marikina. Ako si Eduardo Villanueva, tatlumpu’t walong taong gulang, isang jeepney driver sa Marikina City. Ang aking asawa na si Maria Villanueva ay isang mananahi na nagtatrabaho mula sa aming bahay. Kasama namin ang aming dalawang anak na sina Joshua, sampung taong gulang, at Miguel, pitong taong gulang. Ang insidente ay nagsimula bandang alas nuwebe ng umaga, habang malakas ang walang tigil na ulan.
Bagyong Ondoy: Ang Umagang Unti-unting Nilamon ng Tubig ang Aming Komunidad
Bandang alas nuwebe ng umaga, napansin naming pumapasok ang tubig sa aming sala. Sa una, inaakala naming bababa rin agad ang baha tulad ng mga nakaraang ulan. Gayunpaman, sa loob lamang ng tatlumpung minuto, mabilis na umabot sa baywang ang tubig. Habang nag-aangat ng gamit si Maria, narinig namin ang sigawan ng mga kapitbahay. Ang aming kapitbahay na si Mang Rogelio, isang matandang mag-isa, ay humihingi ng tulong. Sa kasamaang-palad, hindi na namin siya maabot dahil sa lakas ng agos.
Ang Refrigerator na Naging Bangka sa Gitna ng Kamatayan
Bandang alas diyes ng umaga, bumigay ang kisame dahil sa bigat ng tubig. Dahil dito, napilitan kaming umakyat sa bubong habang patuloy ang pagtaas ng baha. Sa ibaba, nakita kong palutang-lutang ang aming refrigerator sa malakas na agos. Kaya itinulak ko roon si Maria at ang dalawang bata upang hindi sila tangayin. Pagkatapos, mahigpit akong kumapit habang inaanod kami palabas ng aming kalsada. Habang lumulutang, umiwas kami sa mga poste, kahoy, at sirang bubong ng bahay. Tatlong oras kaming palutang-lutang sa malamig at maruming baha.
Pagkatapos ng Sakuna: Ang Nawalang Kapitbahay at Mga Aral ng Isang Ama
Bandang alas isa ng hapon, kami ay nasalba ng mga rescuer sakay ng rubber boat. Sa evacuation center, doon ko nalaman ang sinapit ng aming kapitbahay na si Mang Rogelio. Natagpuan siyang wala nang buhay ilang oras matapos humupa ang baha.
Dahil dito, labis ang aking pasasalamat na buo pa rin ang aking pamilya. Simula noon, mas binibigyang-halaga namin ang babala, paglikas, at paghahanda. Ang aming kuwento ay paalala na ang mabilis na desisyon ay nagliligtas ng buhay.
