Land Slide Bagyong Pablo (BOPHA) December 4, 2012
Typhoon Pablo caused approximately 1,067 deaths and left more than 800 people missing.
Bagyong Pablo ang gabing tuluyang nagbago sa aking buhay at pagkabata. Ako si Daniel Flores, pitong taong gulang noon, nakatira sa Barangay Andap, New Bataan, Compostela Valley. Madaling-araw ng Disyembre 4, 2012, nang magsimula ang walang tigil na ulan at malakas na hangin. Bandang alas-dos ng umaga, nagising ako sa ugong na parang paparating na tren.
Katabi ko ang aking mga magulang na sina Mario Flores at Lourdes Flores sa aming maliit na bahay. Ang aking ama ay isang minero, samantalang ang aking ina ay isang tindera sa palengke. Pagod sila noon, ngunit pinilit pa rin kaming patulugin sa kabila ng bagyo. Gayunpaman, hindi kami nagtagal sa kama dahil lumalakas ang kakaibang ingay.
Bagyong Pablo: Ang Sandaling Gumuho ang Bundok at Aming Mundo
Bagyong Pablo ay nagpakilala ng sarili sa isang ugong na hindi ko malilimutan. Habang nanginginig ang lupa, mahigpit akong niyakap ng aking ina. Samantala, sumigaw ang aking ama at sinabing gumuguho ang bundok. Sa ilang segundo, pumasok ang putik sa aming bahay na parang rumaragasang ilog.
Bagyong Pablo: Ang Batang Natagpuan sa Ilalim ng Mesa sa Gitna ng Pagguho
Dahil dito, agad akong itinulak ng aking ama papunta sa ilalim ng mesa. Pagkatapos, sabay nilang tinakpan ang aking katawan gamit ang kanilang mga bisig. Biglang bumagsak ang bubong at tuluyang nagdilim ang paligid. Kasabay nito, naramdaman ko ang bigat ng lupa, bato, at kahoy.
Mahabang Oras ng Dilim, Takot, at Pagdarasal
Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakulong sa ilalim ng mesa. Naririnig ko ang ulan, hangin, at malalayong sigaw ng mga tao. Paulit-ulit kong tinatawag ang aking mga magulang ngunit walang sumasagot. Habang tumatagal, nanlamig ang aking katawan at nanginginig sa takot. Gayunpaman, naalala ko ang bilin ng aking ina na huwag titigil sa pagdarasal. Kaya tahimik akong nagdasal kahit halos wala na akong lakas. Paminsan-minsan, may naririnig akong yabag ngunit muli itong nawawala. Sa dilim, inisip kong baka hindi na ako makalabas nang buhay.
Ang Pagdating ng Liwanag at Masakit na Katotohanan
Bandang alas-tres ng hapon, may narinig akong mga boses sa itaas. Mahina akong sumigaw hanggang sa may sumagot mula sa mga rescuer. Isang rescuer na nagngangalang Joel Ramirez ang unang nakaabot sa akin. Dahan-dahan nilang inalis ang putik at yero sa aking paligid.
Nang makita ko ang liwanag, napapikit ako dahil sa sakit ng aking mga mata. Inangat nila ako at binalutan ng kumot ang aking nanginginig na katawan. Sa evacuation center, doon ko nalaman ang sinapit ng aking mga magulang. Hindi raw sila nakaligtas matapos akong iligtas sa ilalim ng mesa.
Hanggang ngayon, dala ko ang sakit ngunit mas dala ko ang kanilang sakripisyo. Ako ang batang iniligtas ng mesa, pagmamahal, at tapang ng aking mga magulang. Ang aking kuwento ay paalala na may pag-asa kahit sa gitna ng trahedya.
