
Bagyong Odette Rai
December 16, 2021
Fatalities: 405 confirmed deaths
Injured: 1371
Missing: 52
Peak Strength
Category: Super Typhoon
Maximum sutained winds = 195km/h (120 mph)
Gusts: 270 km/h
Central Pressure=915hPa (very low – extremely powerful)
Area: Visayas, Mindanao
Among the strongest December typhoons on record in the Philippines
Bagyong Odette ang bangungot na hindi ko kailanman inakalang mararanasan ko sa gitna ng dagat. Ako si Manuel “Mang Noli” Ferrer, limampu’t isang taong gulang, isang mangingisda mula sa Maasin City, Southern Leyte. Mahigit tatlumpung taon na akong pumapalaot, ngunit walang paghahanda ang sapat sa sinapit ko noong Disyembre 16, 2021. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa aking alaala ang bawat oras ng takot, panghihina, at pananampalataya.
Bagyong Odette: Ang Umagang Binale-wala Ko ang Babala
Bandang alas-tres ng madaling araw, nagising ako upang ihanda ang aking banca at lambat. Ang aking asawa na si Lourdes Ferrer, isang tindera ng isda sa palengke, ay nagpaalala sa paparating na bagyo. Gayunpaman, sanay na akong sumugal sa dagat dahil iyon ang tanging kabuhayan namin. Sinabi ko sa kanya na babalik din ako agad bago lumakas ang panahon. Habang papaalis ako bandang alas-apat y medya, nakita kong makulimlim na ang kalangitan. Sa kabila nito, pinili kong magpatuloy dahil kailangan namin ng kita para sa aming mga anak.
Bandang alas-singko ng umaga, biglang nag-iba ang ihip ng hangin at lumakas ang alon. Kasabay nito, dumilim ang paligid at bumuhos ang malakas na ulan. Sinubukan kong bumalik sa pampang, ngunit unti-unting nawala ang tanaw kong lupa. Sa sandaling iyon, ramdam kong mali ang aking naging desisyon.

Bagyong Odette: Tatlong Araw sa Gitna ng Dagat at ang Aking Pagbabalik Mula sa Kamatayan




Nang Tumaob ang Bangka at Naging Isa Akong Anino sa Dagat
Bandang alas-sais ng umaga, isang napakalaking alon ang humampas sa aking banca. Sa isang iglap, tumaob ang bangka at ako ay nahulog sa nagngangalit na karagatan. Nakita kong palayo nang palayo ang aking bangka habang ako ay pilit na lumalangoy.
Dahil dito, kumapit ako sa isang kahoy na bahagi ng bangka na palutang-lutang. Mabilis akong nilamon ng lamig at pagod habang patuloy ang pag-ulan.
Habang lumilipas ang oras, sunod-sunod ang alon na tila gustong tapusin ang aking laban. Sa bawat hampas, iniisip ko ang aking asawa at mga anak. Paulit-ulit akong nanalangin kahit pa paos na ang aking boses. Pagsapit ng gabi, tuluyan akong napalibutan ng dilim at katahimikan. Wala akong pagkain, wala akong tubig, at halos wala na akong lakas. Gayunpaman, pinilit kong manatiling gising dahil alam kong delikado ang sumuko.
Tatlong Araw ng Pag-asa, Panalangin, at Isang Himala
Magdamag akong inaanod ng alon habang mahigpit na yakap ang kahoy. Paminsan-minsan, may mga debris na dumaraan na muntik na akong tamaan. Sa bawat kidlat, nasilayan ko ang lawak ng dagat at mas lalo akong natakot. Ngunit sa bawat takot, mas lalo akong kumapit sa pag-asang may makakakita sa akin.
Pagsapit ng Disyembre 17, bandang alas-diyes ng umaga, halos wala na akong malay. Tuyo ang aking labi at nanginginig ang aking katawan sa gutom at lamig. Sa gitna ng aking panghihina, narinig ko ang tunog ng makina mula sa malayo. Akala ko noong una ay guni-guni lamang iyon dahil sa sobrang pagod. Ngunit nang lumakas ang tunog, pilit kong itinaas ang aking kamay. Ilang sandali pa, nakita ko ang rescue boat ng Philippine Coast Guard. Ayon kay PO1 Allan Reyes, mahigit dalawampu’t apat na oras akong inaanod sa dagat.
Bagyong Odette: Tatlong Araw sa Gitna ng Dagat at ang Aking Pagbabalik Mula sa Kamatayan




Pagdating sa ospital sa Maasin City, agad akong ginamot dahil sa dehydration at hypothermia. Nang makita ko si Lourdes, pareho kaming napaiyak sa sobrang pasasalamat. Marami sa aking kapwa mangingisda ang hindi na muling nakauwi noong Bagyong Odette. Dahil dito, itinuturing kong pangalawang buhay ang aking natanggap.
Ngayon, mas pinahahalagahan ko ang bawat babala, bawat dasal, at bawat yakap ng aking pamilya. Ang aking kuwento ay patunay na kahit sa gitna ng nagngangalit na dagat, ang pag-asa ay kayang mabuhay.

