Ang kuwento ng isang Bagyong Ondoy survivor ay nagsimula sa karaniwang ulan at nauwi sa tatlong oras na pakikipaglaban sa baha.

Bagyong Ondoy Survivor: Mga Oras Bago Lunurin ang Bahay

Una sa lahat, ako si Roberto Cruz, apatnapung taong gulang noon, taga-Barangay Tumana, Marikina City.
Kasama ko sa bahay ang asawa kong si Liza at ang mga anak naming sina Miguel, siyam, at Ana, anim.

Noong Setyembre 26, 2009, umuulan mula madaling-araw ngunit wala pang malinaw na babala.
Dahil sanay kami sa baha, nagtaas lang ako ng gamit at naghintay.

Gayunpaman, napansin kong mabilis pumasok ang tubig sa ilalim ng pinto.
Hindi ito karaniwang baha na dahan-dahan ang pagtaas.

Samantala, naririnig na namin ang sigawan ng mga kapitbahay sa kalsada.
May humihingi ng tulong at may nagmamadaling umakyat.

Paglingon ko, lampas tuhod na ang tubig sa sala.
Doon ko unang naramdaman ang totoong takot bilang ama.

Ang Desisyong Umakyat sa Bubong

Dahil dito, sinubukan kong buksan ang pinto para lumabas.
Ngunit sinalubong ako ng rumaragasang tubig na parang ilog.

Kaagad kong kinuha ang lubid na ginagamit ko sa trabaho.
Sa sandaling iyon, naisip ko ang bubong bilang huling kanlungan.

Una kong binuhat si Miguel habang umiiyak si Ana sa likod ko.
Paulit-ulit kong sinabing huwag silang titingin sa baba.

Habang umaakyat kami, nakita ko ang buong barangay na parang dagat.
May mga bahay na halos tuluyan nang nalunod.

Bukod dito, may mga taong kumakapit sa bubong at bintana.
May ilan ding tinatangay na ng malakas na agos.

Pinilit kong manatiling kalmado para sa mga anak ko.
Alam kong ramdam nila ang bawat galaw ko.

Tatlong Oras sa Bubong at Pag-asa

Pagdating namin sa bubong, umupo kaming magkakayakap sa gitna ng ulan.
Habang lumilipas ang oras, patuloy pang tumataas ang tubig.

Lumipas ang isang oras, pagkatapos dalawa, hanggang tatlong oras ng paghihintay.
Samantala, may mga hayop, kahoy, at gamit na lumulutang sa paligid.

Naririnig ko ang mga sigaw na unti-unting humihina sa dilim.
Ang bawat minuto ay parang isang oras ng takot.

Patuloy akong sumisigaw hanggang sa marinig ko ang tunog ng bangka.
Sa wakas, may sumagot sa aming panalangin.

Isa-isa kaming isinakay ng mga rescuer sa bangka.
Huli akong umakyat upang masigurong ligtas ang aking pamilya.

Habang papalayo kami, tiningnan ko ang bubong na nagligtas sa amin.
Doon ko naunawaan ang nipis ng pagitan ng buhay at kamatayan.

Pagkatapos ng Baha at Mga Aral

Makalipas ang ilang araw, bumalik kami sa bahay na puno ng putik at wasak na gamit.
Gayunpaman, buo pa rin ang aming pamilya at iyon ang pinakamahalaga.

Hanggang ngayon, tuwing umuulan nang malakas, agad kaming naghahanda.
Dahil itinuro ng Ondoy na ang paghihintay ay maaaring ikamatay.