Ang kuwento ng isang Bagyong Yolanda survivor ay patunay ng tibay ng isang ina sa harap ng umaakyat na dagat.
Bagyong Yolanda Survivor: Mga Oras Bago Umakyat ang Dagat
Una sa lahat, ako si Marites Delgado, tatlumpu’t apat na taong gulang noon, mula sa Barangay San Jose, Tacloban City.
Kasama ko sa bahay ang asawa kong si Ramon Delgado at anak naming si Joshua, pitong taong gulang.
Noong Nobyembre 8, 2013, malakas ang hangin ngunit tahimik pa ang paligid.
Dahil sanay kami sa bagyo, sinabi kong lilipas din ito.
Gayunpaman, kakaiba ang tunog ng hangin noong umagang iyon.
May bigat itong parang babalang hindi pa namin nauunawaan.
Maya-maya, narinig namin ang kapitbahay naming si Mang Ernesto na sumisigaw sa labas.
Sinabi niyang dagat ang paparating, hindi baha.
Bagyong Yolanda Survivor: Nang Dumating ang Storm Surge
Pagbukas ng pinto, umatras agad si Ramon na namumutla ang mukha.
Sa likod niya, nakita ko ang tubig na parang pader na papalapit.
Sa sandaling iyon, kinarga ko si Joshua at niyakap nang mahigpit.
Hindi ko alam kung saan tatakbo, ngunit alam kong hindi ako bibitaw.
Samantala, bumagsak ang pader ng kusina at lumipad ang bubong ng bahay nina Aling Nena.
May mga sigaw ng tao, ngunit nalunod ang lahat sa ingay ng tubig.
Umabot ang tubig sa bewang ko, pagkatapos sa dibdib, at saka sa leeg.
Habang lumalangoy, paulit-ulit kong binubulong kay Joshua na huwag bibitaw.
Sa kabutihang-palad, may humawak sa likod ng damit ko.
Si Ramon iyon, kasama ang kapitbahay naming si Jun, isang tricycle driver.
Tinulungan nila kaming umakyat sa bubong ng isang wasak na bahay.
Doon kami naghintay, nanginginig ngunit buhay.
Bagyong Yolanda Survivor: Buhay Pagkatapos ng Katahimikan
Pagkaraan ng unos, biglang tumahimik ang paligid.
Ang natira ay wasak na Tacloban at mga nawawalang mukha.
Kinabukasan, naglakad ako sa mga guho at hinanap ang aming mga kapitbahay.
Sa halip, tsinelas, laruan, at litrato ang nakita ko sa kalsada.
Pagkatapos, dinala kami sa evacuation center na punô ng luha at katahimikan.
Magkakatabi ang mga pamilyang may sugat at pangamba.
Hanggang ngayon, tuwing umuulan nang malakas, bumabalik ang takot sa dibdib ko.
Gayunpaman, natutunan kong ang paglikas ay pagliligtas ng buhay.
Isinusulat ko ito para kay Joshua at sa mga hindi na nakapagsalita.
Higit sa lahat, para ipaalala na ang isang yakap ay maaaring maging sandata.
