Bagyong Pepeng 2009: Isang Kuwento Mula sa Loob ng Baha
ISINALAYSAY NG ISANG NAKALIGTAS
Nagsimula ang lahat noong dumating ang Bagyong Pepeng 2009, at hindi ko inakalang babaguhin nito ang buhay namin.
Hindi malakas ang hangin, ngunit ang ulan ay walang tigil at walang pahinga.
Noong una, sinabi namin na kaya pa namin ito.
Sanay naman kami sa baha sa aming lugar sa Pangasinan.
Gayunpaman, habang tumatagal, mas bumibigat ang pakiramdam sa dibdib.
Hindi na ito karaniwang ulan na lilipas kinabukasan.
SA SIMULA: MGA MUNTING PALATANDAAN
Una, putik lang ang bakuran at basa ang sahig ng bahay.
Dahil dito, inangat namin ang gamit at naghintay na tumila ang ulan.
Samantala, ang palayan sa malapit ay nakatayo pa at puno ng pag-asa.
Ngunit habang lumalalim ang gabi, lalo ring bumibigat ang tunog ng ulan.
PAGLIPAS NG MGA ARAW: TUBIG NA ANG DAAN
Pagdating ng ikatlong araw, tubig na ang kalsada at bakuran.
Umapaw ang Agno River, at kasabay nito ang takot sa aming mga puso.
Paulit-ulit ang babala sa radyo, kaya’t pinayuhan kaming lumikas.
Doon ko unang naramdaman ang takot na dahan-dahang sumisiksik sa loob.
Bagyong Pepeng 2009: Isang Kuwento Mula sa Loob ng Baha
GABI NG PAGLIKAS
Nang tuluyan kaming lumikas, gabi na at tubig hanggang dibdib.
Kaunting damit, dokumento, at bigas lamang ang aming nadala.
May mga kapitbahay na umakyat sa bubong at tahimik na naghintay.
Walang sigawan, tanging pagod at takot ang nangingibabaw.
EVACUATION CENTER: MAHABANG PAGHIHINTAY
Sa isang paaralan kami nagsiksikan bilang evacuation center.
Magkakatabi ang banig, may batang nilalagnat at matandang tahimik.
Bukod dito, walang makapagsabi kung kailan matatapos ang ulan.
Ang mga araw ay naging linggo ng walang kasiguruhan.
PAGBALIK SA BAHAY
Nang makabalik kami, halos hindi ko na nakilala ang aming lugar.
Wala na ang palayan, at may marka ng baha ang aming dingding.
Doon ko napagtanto na hindi lang ari-arian ang sinisira ng bagyo.
Kinukuha rin nito ang pakiramdam ng seguridad at katahimikan.
HANGGANG NGAYON
Hanggang ngayon, tuwing umuulan nang matagal, bumabalik ang kaba.
Kahit mahina ang ulan, napapatingin pa rin ako sa ilog.
Dahil itinuro ng Bagyong Pepeng 2009 na hindi lahat ng sakuna ay biglaan.
Minsan, dumarating ang trahedya nang dahan-dahan at nananatili nang matagal.
