Ang salaysay na ito ng isang Bagyong Sendong survivor ay kuwento ng amang natulog na buo ang pamilya at nagising na mag-isa.

Bagyong Sendong Survivor: Isang Tahimik na Gabi Bago ang Trahedya

Una sa lahat, ako si Arman Villanueva, apatnapu’t dalawang taong gulang noon, residente ng Cagayan de Oro City.
Kasama ko sa bahay ang asawa kong si Evelyn at mga anak naming sina Mark at Jessa.

Noong Disyembre 16, 2011, umuulan ngunit payapa ang paligid ng aming komunidad.
Dahil bihira ang malalakas na bagyo sa Mindanao, wala kaming pangamba.

Samantala, sabay kaming naghapunan at nagkuwentuhan tungkol sa paparating na Pasko.
Pagkatapos, natulog kaming kampante at walang iniintinding panganib.

Walang sirena, walang malinaw na babala, at walang utos na lumikas.

Sa sandaling iyon, naniwala kaming ligtas ang aming pamilya.

Bagyong Sendong Survivor: Ang Pagkagising sa Bangungot

Gayunpaman, nagising ako sa dagundong na parang may bumagsak na sasakyan.
Pagmulat ko, malamig na tubig ang nasa sahig at mabilis ang pagtaas.

Agad kong ginising ang pamilya at sinubukang buhatin si Jessa.
Hinila ko si Mark palapit sa akin sa gitna ng dilim.

Ngunit biglang rumagasa ang tubig mula sa likod ng bahay.
Hindi ito karaniwang baha kundi malakas at galit na agos.

Sa isang iglap, may humila sa aking katawan pababa.
Nabitawan ko ang kamay ng anak ko sa gitna ng takot.

Narinig ko ang sigaw ni Evelyn bago tuluyang tumahimik ang paligid.
Ang katahimikan ay mas masakit kaysa sa ingay ng baha.

Bagyong Sendong Survivor: Buhay na Naiwan Pagkatapos ng Baha

Kinabukasan, nagising ako sa bubong ng kapitbahay na sugatan at nanginginig.
Hindi ko alam kung paano ako nakaligtas sa agos.

Agad kong hinanap ang pamilya ko sa gitna ng putik at mga guho.
Samantala, isa-isa kong nakita ang mga bangkay sa kalsada.

Sa bawat katawan, umaasa akong hindi sila iyon.
Ngunit kalaunan, nakita ko ang kanilang mga pangalan sa listahan.

Doon ko napagtanto na ako na lang ang natira.
Wala nang bahay, wala nang pamilya, at wala nang babalikan.

Hanggang ngayon, tuwing umuulan sa gabi, hindi ako makatulog.
Bukod dito, ang tunog ng tubig ay bumabalik bilang alaala.

Isinusulat ko ito hindi para kaawaan, kundi bilang babala.
Ang trahedya ay maaaring dumating habang tayo’y natutulog.

At minsan, paggising mo, ikaw na lang ang naiwan.