Matapos ang bagyong Yolanda, ang Yolanda survivor child na si Junjun ay naglakad sa gitna ng tubig at guho upang maghanap ng kahit isang lata ng sardinas.
Tahimik ang paligid, wasak ang mga bahay, at ang hangin ay may dalang amoy ng alat at putik.
Gayunpaman, sa gitna ng pagkawasak, may isang batang patuloy na umaandar.
Si Junjun ay siyam na taong gulang noon.
Payat ang katawan, sugatan ang paa, at basâ ang suot.
Subalit malinaw ang kanyang pakay—kailangan niyang makahanap ng pagkain.
Ang Yolanda Survivor Child sa Gitna ng Guho
Sa unang umaga matapos ang bagyo, parang dagat pa rin ang kalsada.
May tubig sa bawat hakbang at yero sa bawat gilid.
Gayunpaman, naglakad si Junjun nang nakapaa, bitbit ang maliit na supot.
Dati, may tindahan sa kanto na pag-aari ni Aling Rosa.
Ngayon, bubong na lamang ang nakalitaw sa putik.
Kaya naman, isa-isa niyang sinisilip ang mga guho, umaasang may natirang pagkain.
Habang ang ibang bata ay yakap ng kanilang magulang,
si Junjun ay mag-isa.
Hindi siya umiiyak.
Hindi siya sumisigaw.
Sa halip, patuloy siyang naglalakad,
dahan-dahan ngunit determinado,
dahil alam niyang walang ibang gagawa nito para sa kanya.
“Kailangan Kong Maging Matapang”
Noong gabing dumating ang Yolanda, hawak ni Junjun ang kamay ng kanyang ina.
Malakas ang hangin.
Malakas ang tubig.
At sa isang iglap, nawala ang kanilang bahay.
Pagkatapos ng unos, gutom ang unang naramdaman niya.
Mas malakas pa iyon kaysa takot.
Kaya kinabukasan, kahit nanginginig ang tuhod, lumabas siya.
Nang makita niya ang isang lata ng sardinas na kalahating nakabaon sa putik,
napaupo siya sa tubig.
Hindi dahil sa pagod, kundi dahil sa tuwa.
Para sa kanya, iyon ay sapat na upang mabuhay ang araw na iyon.
Hindi siya umiyak.
Sabi niya sa sarili niya,
“Kapag umiyak ako, wala akong makikitang pagkain.”
Pag-asa sa Isang Lata ng Sardinas
Pagdating niya sa evacuation area, iniabot ni Junjun ang lata sa kanyang ina.
Hinati nila ang laman, kaunti lamang, ngunit mahalaga.
Sa sandaling iyon, hindi na mahalaga ang laki ng bagyo.
Habang ang iba ay nagtatanong kung kailan darating ang tulong,
si Junjun ay tahimik na kumakain.
Unti-unti, natutunan niyang ang tapang ay hindi palaging may kasamang luha.
Ngayon, kapag naaalala niya ang mga araw matapos ang Yolanda,
hindi ang takot ang kanyang naaalala.
Kundi ang lakad niya sa tubig,
ang guho sa paligid,
at ang isang batang piniling maging matapang.
Sa gitna ng pinakamadilim na sandali ng sakuna,
ang Yolanda survivor child na si Junjun ay patunay
na kahit sa murang edad,
may lakas na kayang maghanap ng pag-asa.
